Kör bir köstebek kazıyor içimi
içimin labirentinde uçları açık duygu tünelleri
meğer köstebekmiş iç-sesini dinlediğim deli
Açıyorum zihnimin bütün pencerelerini
ılık meltemler bahar güneşleri
nereden bilebilirdim
ölen her şey dönüyormuş geri
Yaktım gemimin demirlediği bütün iskeleleri
evimi yakan sır bana yol gösteren kara değnek
meğer ölen şenlikmiş acı sürermiş sonsuza
yanılgı! derinliğe kavuşurmuş ruh
dolaşıp durduğu ben denen coğrafyada
Meğer boşuna değilmiş içimi sanmam
delik deşik meğer çok derindeymiş
yüzeyde sandığım kök
yüzdüğüm deniz seyre daldığım gök
her şeyin bir vakti varmış
tanıdığım en iyi sarrafmış yerküre
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder