Alzheimer Tuşu

Her köşe başında şiir aramaktan yoruldum

Ahşap bir binayı verniklemekten tutuşması kolay

Çıkmaz sokaklardan deve yüklerinden

Bir kez parlayınca sönmeyen alevlerden

İnin cinin top oynadığı içimden

Yoruldum bir farkı tekrar etmekten

Göğsümü sıkıştırıp duruyor zaman

Ben doğmadan önce başladı huzursuzluğum

Kırk yedi yaşındayım ve hatırlıyorum her şeyi

Erzincan depremi mahalle yangını kar tatili

Patlayan uranyum tesisleri çayda kanserojen

Yoruldum artık hatırlamaktan bir sobanın isini

Bir sonbahar gününde takılı kalmış takvimi

Tekel fabrikasını Sümerbank mağazalarını

Elim Alzheimer tuşuna gidiyor belleğimdeki

Her gün biraz daha gömülüyorum içimi

Unutsam artık kapısında korkuyla beklediğim

İşkencehaneyi unutsam artık cezaevinde

Yaktığını açık saçık kitapları devrimcilerin

Unutsam birleştiren ufuk çizgisini

İktidar ile direnişin

Unutsam da uyusam

Kendim olabilir katılabilirim akışa belki

Varoşlarda büyümüş çocukların göğsündeki jilet izleri

Daha gerçektir varoluşun göğündeki kara bulutlardan

Daha gerçektir Varşova-nostaljiden

Bir trene bakar binip de gitmek aradan

Ayrılıkmış ölümmüş umuru olmaz insanın

Melankoli dediğin bir bilete bakar

Mümkünse üçüncü mevki

İstediğini yapıyorum ve devam ediyor zaman kaldığı yerden

Kahve içiyorum sigara sarıyorum çalışma masasında montaj

Ağır yükler taşıdım sokaklar boyu kollarımda uyuşma

Üzgündüm soyunup çıkardım üstümdekileri

On yıl olmuş tam sakallarıma kır düşeli

Bazı dertlerim var ama anlatmayacağım

Çünkü onlar öteki hayatla ilgili

Çünkü ölümü dinlersiniz siz

Çekip vurursunuz inleyenleri