Çığlık

On yıldır sevişmiyorum kimseyle

On yıldır öpmedim hiçbir kadını

On yıldır konuşup durup kendi kendime

Attığım çığlıkları ayıklıyorum içimde

 

Çığlık çığlığa yaşıyoruz hayatı

Duyulmayan çığlıklarıyla ben olmanın

Bardaklar dolduruyoruz şişeler boşaltıp

Dumanlı kafalarla gezip Babıali’de

Önünde eğiliyoruz çoktan kaldırılmış bir İstanbul’un

Kuytulara saklanıyoruz aman kimse tanımasın

Maskelerimiz düşüyor enva-i çeşit suretlerin peşinde

 

Atamadığımız çığlıkların bakiyesidir hayat

Kıllı bir el uzanırken bir çocuğa masum

Dönüşüveriyor hayat da tersine

İçe dönüyor dışarı çıkamayan her şey

Ne kadar kir varsa birikiyor eşikte

 

İskeletini kuruyorum bir şiirin yassı sözcüklerle

Ruhlar, hayaletler, örümcekler ve çamur

Bir çığlık birikiyor bende

Yetiyor herkese ben olmak hayret

 

Oysa ben bilmiyorum kendimi savunmayı

Koskoca coğrafyasında ben olmanın

Meridyenler paraleller dönence

Kaldırıyorum bütün sınırları

Ne Cezayir var artık ne de Sibirya

Ben sırrını gizliyor yaşamanın

Çığlığım sular altında kalıyor

Kapılar kilitli anahtarlar kısa

 

Hayat işte yaşıyoruz çoğul çığlıklarla

Kaçırılmış şimdilerin yanan maltızında

Anneannemden öğrendiğim sözcük

Arada kalmış bir Ermeni gelin

 

Size anlatabilirim tarihini kurtulmanın

Sözcükleri sokabilsem bedenime

Bedenime yakamdan içeri

Benden fışkıran çığlık sussa iki kere

Hem benin çığlığı hem de benim