Muharebe Umut

Belki yeniden gelir dünyanın döndüğü zamanlar

ocakta pişen makarnanın buharıyla

ve Örümcek ayaklarıyla bir yoksulluk halıda

elektrik faturaları ucuz yemek kuyrukları

atletini makinalara kaptırmış

bağlaç kullanmayan yoksullar

belki yeniden gelir dünyanın döndüğü zamanlar

ayağının üzerine Kalkınca insan Kalküta başta

 

Sevdiğine sarılır bir oğlan sırrını açar ketum rüzgâr

dolaştığı dağdan iner eşkıya savrulur çiçek tarlaları

öyle büyük şeyler değil belki de kadim aşktan

 

Büyütüp durur harflerimi her şeyi küçülten yeni dünya

erkeğini evcilleştirir bir kadın erkek dalar intihara

boşuna yapılmamıştır Van Gogh’un tabloları

 

Belki yeniden yerleşir güneş dünyanın doruğuna

eski bir şiiri hatırlarım yeniden çekilir bir uçak Küba’ya

 

Belki iyileşir canavar hüküm süren insanda

boğazına kadar gömülü şiddete

sevişirken intikam alan kindar

tekmeleyen sonbahar yapraklarını

ne görmüştür insan şimdiki tarihte

güce tapınçtan başka

 

Sırtüstü uzanıyorum kanepeye

aklımın takıldığı tahtakuruları var

Filistin’i doğruyor para babaları

zihnimde bir elim uzanıyor tetiğe

öteki elim bir renk retorikte

 

Yapay zekâlarımız var artık

bizi küçülten serpildikçe

gücümüz yetmiyor hiçbir sıvıya

kanımıza karışıyor egzoz dumanı

yazının icadına benziyor yaşadığımız çağ

hem ilaç hem dert bir ecza

 

Yıl 1972 dünyanın henüz döndüğü zamanlar

bir miras bırakmayı seçti ölerek yaşayanlar

dilimiz slogan atan bir makine geçmişte

kendisinden geçiyor düşündükçe, geçilsin!

kaybettiğimiz sadece bir muharebe