Çocuk öldü adı duvarlarda yazıyor şimdi
sömürgelerin gözyaşlarında acı ve neşe
sömürgelerin gözlerinde arzu
istedin istedik olduk
şimdi uyuyacaksın toprağın altında
toprağın üstü ağaç ve yabani otluklar
adını Mahsum koydular niye?
Dicle’de bir kız çocuğu
adını Zilan koydular niye?
yeryüzünün en sert meyvesini dişledin
kendinden tiksinmenin meyvesini
yeni insanın meyvesini
belki de bilmeden
kendi hesabına üst-insanın meyvesini
çünkü kendinden kurtulandır üst-insan
bir rençberin elindeki orağa dönüşecek
onunla budayacağız içimizdeki köleyi
reberin gözleriyle tarihteki ötemiz
yeniden yeşerecek sen uyurken
Rojava, Rojhilat ve güne bakan bütün çocuklar
Uzanacak çekice
Asur, Babil, devletin ta köküne kadar
